"La noche sugiere, no enseña. La noche nos encuentra y nos sorprende por su extrañeza; ella libera en nosotros las fuerzas que, durante el día, son dominadas por la razón" Brassaï.
Mirada universal de alcance personal.

martes, 18 de agosto de 2015

Cruzando a provincia

Imo - Noia - Esteiro - Muros - San Francisco - Lira - Carnota - Ézaro - Cee - Corcubión - Fisterra - Camariñas - Muxía - Nemiña - Queiroso - Touriñan - Dumbría - Mazaricos - Fontecada - Negreira -  Santiago - O Pino - Arzúa - Melide - Pambre - Palas de Rei - Vilar de Donas.

- Como cruzar a provincia de A Coruña (e rozar a de Lugo) en dous días.

Nunca fora a Muros (din que de pequena si, pero non o recordo) e encantoume (ainda que me faltou o achuchón de Estela), ó igual que meu pai, que alucinou cos nomes tan curiosos das rúas (Rúa da Soidade, da Paciencia, do Sufrimento, do Recreo... ) e co ben conservado e restaurado que está.

En Camariñas chovía (o resto dos sitios xa os visitara algunha vez) e soamente vimos o colacao quentiño que tomamos nun bar.

Foi unha pena non adimirar as vistas que nos da o Cabo Fisterra, pero coa espesa néboa non se vía máis alá dun palmo de un. Xa en Touriñán o tempo deunos unha tregua (non demos visto a posta de sol, pero...) e puidemos ver a inmensidade do mar, como se perde no horizonte.

Hospedámonos no Hotel Rural Fontequeiroso en Nemiña (o hotel máis occidetal de Europa!!), onde nos trataron como uns máis da familia. A cea foi o mellor da estancia (case), creo que non teño palabras para poder describir o rico que estaba todo. E co almorzo máis do mesmo. Un pracer.

Para rematar o fin de semana, á volta de ver a Igrexa Románica de Vilar de Donas e o castelo de Pambre, paramos no Monte do Gozo (tiña ganas de ir, xa que fora de pequena, e non recordaba que había alí).


Non hai fotos de todos os sitios (tocáronnos uns días feos, de nubes e chuvia).

Muxía

mércores, 12 de agosto de 2015

Sara e Laura | Sesión

Non é unha sesión no sentido estricto da palabra, simplemente quería sacar a cámara a pasear por primeira vez. Fomos en busca dun lugar bonito, diferente, e pese as complicacións, saiu esto.


xoves, 6 de agosto de 2015

Toma de contacto D750

Despois de ensinarvos xa todas as fotos atrasadas, podo comezar a falarvos en full frame jajaj
É ipresionante a calidade de imaxe do full frame e do obxectivo, o ISO tan elevado que acada (tendo en conta que a D3000 só chegaba a 1600...creo que me vai facilitar moito as cousas)...
Ensinovos unhas poucas fotos (as primeiras!) que saquei coa nova cámara e co novo obxectivo! :)


Jose Gonzalez + Os Amigos dos Músicos | Sala Capitol

Estas fotos son do concerto do 21 de febreiro de 2015 de Jose Gonzalez e os seus teloneiros, Os Amigos dos Músicos na Capitol. Foron realizadas durante as prácticas da Workshop de fotografía de concertos e eventos musicais impartida por Javier Rosa.
Foi a 3ª vez que acudía a un curso deste home, e creo que eso explica moitas cousas (para comezar a cantidade de fotos de concertos que hai no blog; é a mestura perfecta para min).
Este home é todo un icono neste tipo de fotografía. Tiven o gran pracer de coñecelo e de acudir a varios dos seus talleres de fotografía, saber como traballa, e o que implica ser un fotógrafo "todoterreno".
Admiro o seu traballo. Moitas gracias (algo atrasadas).

OS AMIGOS DOS MÚSICOS.

luns, 3 de agosto de 2015

Ensinar é aprender dúas veces

"Enseñar es aprender dos veces" Joseph Joubert.

As caixas de bombóns acumúlanse, pequenas pero enormes mostras de cariño dos papás por todo o que fixemos polos seus pequenos.
Eu só fun un minúsculo piar para eles durante este curso (
15 días que se convertiron en 8 meses.), pero estes días, cada vez que os vexo sair pola porta, levan con eles un gran cacho do meu corazón.
Traballar con nenxs é duro e moi moi pero que moi cansado, pero é o máis gratificante do mundo.
Queridos nenxs, tedes toda a vida por diante, é toda para vós.
Mentiría se dixera que os bebés non son a miña debilidade, e que me perden. Que ninguén diga que "os bebés non fan nada" por que fan moito mais do que pensamos, poden transmitir, interaccionar e traballar máis do que cremos, superando todas aquelas barreiras que os adultos lle poñemos.

Ainda asi creo que non poderia escoller unha idade determinada, todos os nenxs independientemente da súa idade son únicos e especiais. A etapa 0 a 3 é fermosa, non podo negalo.

Unha vez máis digo que os nenxs e a fotografía me teñen o corazón dividido, pero cando teño oportunidades así para unir ambas cousas, creo que os resultados son inigualables. Grazas por contar comigo para educar estes nenos e por confiar en min para sacar fotos de determinadas actividades.

Todo esto foi mellor por podelo vivir ó lado dunha persoa moi especial. Non sería o mesmo. Gracias. Marga.

E con esta reflexión deixovos coa miña visión particular dos meus nenxs, aquela que me proporciona a miña cámara. Fotos do proxecto que realizamos sobre os maios.